شب یلدا

به شبی چنین دراز، طنابی بافته بر گردن اش

از هزار و یکشب راز،آویخته از آسمان شب اش

زمینی که خالی میشود زیر پای اش

معلق از ستاره ای به ستاره ای

سیاره ای به سیاره ای

و قصه های نهان خفه در گلوی اش

                                                                                                                                                                                                         پ.فرزانه

/ 0 نظر / 19 بازدید