داستان فردا روز رقصیدن است

میگم بریم از اینجا، منو ببر، میخوام زندگی کنم. آزادم کن از این جهنم. میگی رها میشی، میریم با هم و برای هم. توی هوای گرفته این شهر تنگ، آغوش تو به فراخی  آرزوهای در بندِ این سالهای مه آلوده، این سالهای رسته از بنده...!

کاش امشب تموم نمیشد. به سحر نمیرسید.

قبل از سپیده  باید برگردم،  سخت دل از آغوش هم میکنیم، باغبان پیر توی باغ دستش رو برای  سلام بلند میکنه. میری و حالشو میپرسی، اونم قول میده که کور و کر و لال بمونه. بر میگردم، جیبهام پر از یاس های سپیدی هست که دستای تو چیدنشون(...)

چه شبی رو پشت سر گذاشتم!

داره کم کم سپیده  میزنه،باید آماده بشم برای رقص، مثل  یه عروس  بی شوی و همسر.

پیرمرد باغبون که کار سربازی پسرش گره خورده، دست به دامن شوهرم میشه. میوه های باغش رو هر روز میارن دخمه ما. مرغ و خروس قربونی هم شام هر شب ِ خودش و رفیقاشه. پیرمرد برای اثبات خوش خدمتی  نه کور میمونه نه کر و نه لال.

خوابم میاد. بعد از اون همه بیداری حالا  که داره انتظار به سر میرسه  خوابت می گیره .

خواب دیدم روی چمن های خیس دراز کشیده بودم تو کنارم نشسته بودی، سرتو خم کردی به طرف صورتم، حرارت صورتت رو حس میکردم، از خواب پریدم. لبهام هنوز گرمه.

 میترسم، کجایی تو؟ گریه امانم رو میبره. آفتاب طلوع کرده.

امشب شد امروز!

لباس رقص به تنم  میپوشونن، رختی سیاه سیاه به رنگ ایام بی تو بودنم. همه  باید برقصیم. بعضی ها تنهایی(هاشون) رو میرقصن،بعضی ها عشق رو، بعضی ها مرگ رو

 اینجا  آدم های زیادی رو میرقصونن،  من صداشون رو هر روز میشنوم. بعضی ها شون رو با  طناب. وقتی دور گردنشون میندازن و چهار پایه رو از زیر پاهاشون میکشن چهار ستون بدنشون میرقصه توی هوا ، بعضی هارو با ریسمان بلند و نازک چرمی

امروز نوبت منه.منو تو خاک میرقصونن، تا کمر. دستام تو هوا، سرم رو به آسمون. میدونم کیا منو میرقصونن: باغبون صادق، زن های همسایه،  شریک زندگیم،حتی پدر و مادرم که دیگه دستشون کوتاه شده از دنیا

 تا چند ثانیه دیگر

آدم های بی عشق ، تن عاشقم  رو میرقصونن، رقصی تا آخرین نفس . تو کجایی ؟...    

                                                                     پ.فرزانه/تابستان ۸۷ 

                                                                      

                                                                                                 

 

 

 

/ 4 نظر / 11 بازدید
علی.گ

سلام. عرض تبریک.. هم به خاطر افتتاح وبلاگ و هم به خاطر این متن عالی.. امیدوارم نوشته های زیباتون همیشه ادامه داشته باشه.. شاد باشید[گل]

علی.گ

بهناز

سلام چه کار خوبی کردی بلاگ راه انداختی,من نمی دونستم می نویسی[سوال] خیلییییی خوب بود[گل][گل][قلب]

شهروز

درست گفتی ما به دنیا اومدیم تا به خودمون خیانت کنیم..و وای از روزی که گرفتار یک عشق ممنوع بشیم...خیانت د رخیانت